آبی آسمانی

امروز می خواهم چند واژه را معنا کنم یک معنای جدیدتر و شاید کمی متفاوت تر.."پتک" ، تنها یکی از معانی اش چکش بزرگ فولادین است که بر آن می کوبند و شاید سال تا ماه نگاه و گذرمان به آن نیفتد اما من با پتک هایی سرو کار دارم آن هم هر روز ، که وجودم را سیاه و کبود کرده اند... پتک من هستم آن هم هر روز صبح که در ایستگاه سرویس آن "دختر" را می بینم که ای کاش هیچ وقت مرا ندیده بود و شماره ی ما را پیدانکرده بود و به خانه مان نیامده بودند.. که بعد از آن به زور با من سلام کند و کمی بعدتر....وحالا با طعنه و یک نیشخند، که تمام کوفتی ها و مصیبت های این مدت را مدام به خاطرم آورد..پتک خود آبی آسمانی...

آدم که دلش درد بگیرد و یا قسمتی از بدنش عفونت کند و یا زبانم لال سرطان بشود مهمان جانش ، بالاخره از یک سوراخ و معبری می زند بالا و می فهمند دردش را... شب تا صبحی تبی و یا زبانم لال چرک و فشار سیستولی و دیاستولی بالا و پایینی و یا درد فیزیکی سینه ای...اما کسی با وخامت حال من که نه تب دارد و نه فشار خون بالا و پایینی و نه حتی غده لنفاوی بدخیمی و... از کجا می فهمند درد و درمانش را؟!..علایم من هیچ نمود ظاهری ندارند اما به جد تمام روح و جسمم را احاطه کرده اند.. من یک سینه ای دارم پر از تنگی.. که قبل تر ها پر از شرح صدر بود.. یک روح و روان پر ازخستگی و خستگی و خستگی و درد.. چش آبی آسمانی...